Ik wandelde binnen in mijn pas gerenoveerde kamer. Wat was ze mooi! Ik dumpte snel mijn sportzak waar mijn spullen in zaten (de rest kwam later in dozen) in de kleine inkomhal - die in gebroken wit geschilderd was, en een sober schoenenrekje en kapstok bevatte. Er hing ook een relatief kleine spiegel links van me, zodat ik mijn uitzicht nog eens kon nakijken voor ik wegging (een must-have voor elke vrouw, toch?).
Ik wandelde door tot ik in het midden van de enorme suite stond. Links van me bevond zich het slaapgedeelte; een enorm bed, mooi opgemaakt met donkergrijs en witte lakens - dezelfde kleuren als mijn muren: allemaal gebroken wit en één donkergrijze.
Links van het bed was de deur naar mijn nieuwe badkamer, die relatief klein was, maar O zo mooi. Er was een grote walk-in shower geïnstalleerd - waar zelfs twee personen in konden - en het wasbakje was in de muur gebouwd. De perfecte plek om te ontspannen met een warme douche na een lange en vermoeiende dag. (Zie spoiler voor een afbeelding van de badkamer)
Wanneer ik verderliep door de badkamer, kwam ik in de kleine logeerkamer ernaast. Ik heb geen idee waarom ik dat had gewild, maar ja, je weet nooit waarvoor 'ie ooit van pas zou komen. Het was gewoon een klein kamertje met een bed en een bureeltje.
Daar had ik wel genoeg gezien, dus ik ging terug naar de woonruimte; die één groot raam had dat over de hele muur liep; ik had een enorm uitzicht.
Ik wandelde naar het food & drinks-gedeelte van mijn suite - waarvoor ik enkele trapjes op moest want het lag hoger dan de rest van de kamer - en vond een supermooie bar en even verder enkele kookplaten. Ik had ook een enorme frigo en een kleine microgolfoven die in de muur gebouwd zat. Ook had ik enorm stoere barkrukken, waar ik meteen even op ging zitten. Ik voelde me geweldig.

Snel liep ik naar mijn zak die in de gang lag, en plofte die op een donkergrijze zetel die in het midden van de kamer stond - en die uitkeek op een enorme flatscreen-TV.
Snel doorzocht ik mijn spullen tot ik mijn iPod en mijn dockingstation had gevonden, sloot hem aan in een stopcontact en zette mijn muziek net iets te luid.

Al dansend liep ik naar de bar, en zocht een Diet Coke - die ik snel had gevonden in mijn grote ijskast, die blijkbaar al voor mij gevuld was geweest.
Met een drankje in mijn hand en half dansend, ging ik voor de grote spiegel staan die net naast de doorgang naar het halletje hing, om mijn haar na te kijken. Door het inpakken en verhuizen van mijn spullen (die een man juist was komen in de gang zetten samen met een "Veel plezier nog met je nieuwe kamer!") waren er net iets te veel slierten uit mijn staart losgekomen en leek ik een beetje op een bosaap of zo. Oké nee, ik leek nooit op een bosaap, maar toch. Snel herdeed ik mijn staart, en net wanneer ik mijn lege blikje Cola wou gaan weggooien, klopte er iets (oeps, iemand) op mijn deur.
Geen van mijn vrienden konden hier nu zijn - tenzij Tanya weer aan het spijbelen was - want zij hadden allemaal les deze namiddag.
Terwijl ik snel een vuilbak zocht (ah, gevonden!) om mijn blikje in te gooien, probeerde ik uit te vissen wie er mij nu iets moest komen vragen.

Ik wandelde naar de deur, en zette onderweg een paar dozen weg zodat de bezoeker er niet zou over moeten klimmen als hij of zij zou willen binnenkomen.

Ik deed mijn deur open, en stootte meteen op een grijns. Wat nou? Ik zag niet meteen wat er te grijnzen viel.
In de gang stond een blond meisje te grijnzen. Ze was veel kleiner dan ik, want ik moest naar beneden kijken. Haar blonde lokken lagen zowat hier en daar goed en hier en daar niet zo goed. Al bij al was het een schattig figuurtje, alleen de grijns viel me tegen. Ik snapte hem niet.

"Ehm, goeienamiddag. Kan ik je helpen, of zo?"

Vroeg ik een beetje in de war. Ik besefte opeens dat ik één wenkbrouw omhoog had getrokken - en dat die nog altijd naar omhoog was. Misschien niet de vriendelijkste blik. Snel herstelde ik mijn blik, en wachtte een antwoord af. Hopelijk kwam ze niets lenen, want dan zou ze zelf door alle dozen mogen gaan tot ze het gevonden had.
Ik had het meisje al wel gezien in lessen, maar ze sprak nooit tegen me en ik sprak ook nooit tegen haar. Ze leek zich een beetje afgezonderd te houden, en ik had geen nood aan haar gezelschap. Ik wist zelfs haar naam niet.
Raar hé, hoe je mensen al zo vaak gezien kon hebben, maar ze toch van geen kanten kent?

Spoiler:

Het meisje keek alles behalve blij, en alles behalve vriendelijk. Ze leek eerder... geërgerd. Hoe kon ik nu al iemand ergeren? Ik woonde hier nog maar 15 minuten! Kon toch niet.
Nou ja, als het wel zo was, zou ik me er wel weer kunnen uitpraten - zoals gewoonlijk.

Ze bleef me even aanstaren, en besloot blijkbaar na een tijdje toch nog iets te zeggen.

“Uhm… de muz– ”

In het midden van haar zin stopte ze om de één of andere reden met praten. Ik moest me echter niet lang afvragen waarom, want ik zag haar blink afdwalen naar de ruimte achter me. Pretty impressive, huh?

Waar was ze eigenlijk over begonnen? "Muz-". Dat moest de muziek zijn. Ik snapte echter niet echt hoe zij last kon hebben van mijn muziek, ze had duidelijk geen les (anders zou ze niet op haar kamer zitten), en waarschijnlijk ook geen examen (anders zou ze niet stoppen met studeren en tijd verliezen door bij mij te komen zagen). Nou ja, het zou wel duidelijker worden, zeker?

Ik zag haar uitdrukking zo omslagen van arrogantie naar verbazing.

“Holy shit!” flapte ze eruit, alvorens verder te gaan; “Dat is toch geen kamer meer!”

Wel, alles relatief en dit is een zeer subjectief onderwerp, maar JAWEL lieve schat, dit is wel degelijk een kamer.

"Nee, dit noemen ze een suite. Je mag komen kijken als je wilt, al vertrouw ik je niet echt. Je kijkt niet bepaald vriendelijk en ik hou niet van vreemden in mijn thuis." zei ik sarcastisch.

Misschien had ik een beetje subtieler kunnen zijn. Maar zo ben ik nu eenmaal niet.
Eerlijk gezegd kon het me weinig tot niets schelen of ze vond dat ik gemeen klonk. Of dat ze iets anders van me vond.
Ik had al vrienden genoeg, en zocht er dus geen nieuwe (wat niet wil zeggen dat ik helemaal geen vrienden meer wil - ik ga gewoon niet slijmen bij iedereen in de hoop dat ze me leuk zouden vinden).

Ik was benieuwd naar wat ze zou zeggen. Ze leek een zuurpruim, dus dit zou nog grappig kunnen worden.

Heel veel interessants was er niet aan haar antwoord, noch aan haar (niet helemaal onverwachte) actie.
Ze huppelde een beetje overdreven vrolijk de kamer binnen en 'zong' een dankjewel alvorens mij voorbij te steken.

Ik stond aan de inkom tegen de muur te leunen, terwijl ik haar door mijn woonst zag trippelen en alles bekijken. Ik hoorde ze in de badkamer gaan kijken, en niet veel later was ze daar al terug - uitgeschoven op een papiertje (dat ze meteen in de vuilbak gooide...), en nog mooi haar evenwicht hersteld. Tja, we waren niet voor niets E-leerlinges.

Wacht!
Een papiertje? Waar had ik de cheque die ik van mijn ouders had gekregen en aan de aannemer moest geven gelaten?
Juist. Ik wist het niet meer.
Ik liep naar de vuilbak, terwijl het blondje iets zei.

“So… nieuw?”

Ik antwoordde gewoon even niet, het papiertje dat nu in de vuilbak lag was veel belangrijker.

Ik hoefde niet lang te zoeken in het bakje - want het enige wat erin lag was - inderdaad! - de cheque. Dé cheque met een bedrag te groot om hier zomaar te vermelden lag gewoonweg in de vuilbak!

"Goed gezien. En misschien wil je mij de volgende keer raadplegen alvorens je mijn shit in de vuilbak gooit, ja?" zei ik gepikeerd.

Van mij mocht ze nu meteen weggaan. Ik was bijna mijn hele slaapruimte verloren dankzij dit... - deze persoon.

"Goed gezien. En misschien wil je mij de volgende keer raadplegen alvorens je mijn shit in de vuilbak gooit, ja?" kwam er geïrriteerd uit.

Daar zei ze het al. Shit. Als het shit was, mocht het toch rechtstreeks de vuilnisbak in? (Of de WC...) Toch moest ik even instemmen met wat ze had gezegd. Ik zou het waarschijnlijk ook niet appreciëren moest iemand in mijn kamer rommelen.

"Best," zei ik futloos.

Ik had nog steeds geen idee waarom dat briefje zo belangrijk was geweest voor haar. Niet dat het mij veel kon schelen. Vast één of ander liefdesbriefje van een eersteklasser die haar 600 000 kusjes stuurde of zo. Ik draaide m'n ogen bij de gedachte.

Morgenochtend stond er drie uur training op het programma. Onze E-class moest om 6 uur stipt in de trainingszaal klaarstaan - in onze fighting gear - waar we de eer kregen onze strijdlustige leerkracht Miss Martínez nog eens aan het werk te zien. Ik kon niet zeggen dat het iets was waar ik naar uitkeek, maar omdat ik toch zo'n vroege vogel was (Ja, thuis was ik Lady Breakfast - en Dinner) kon ik evengoed wat vroeger komen. Miss Martínez kwam toch altijd pas op het stipte uur. En ik kon nog wel eens wat oefening gebruiken. Vorige lessen waren afgeschaft geweest door 'omstandigheden'. Sir Radu (de luie idioot) had haar vervangen, maar hij had meer gymnastiekoefeningen gegeven dan Fysieke Arbeid. Het werd tijd voor een echte les.

Ik was van plan haar kamer uit te lopen - er viel toch niks interessants meer te doen - toen ik een (nog) opgevouwen fighting gear in haar kamer zag liggen. Verbaasd staarde ik naar het nog niet uitgepakte pakketje.

"Ook een E-classer," nam ik aan, "dan zie ik je dus morgenochtend?"